Rozdział trzydziesty

Nathan.

Sytuacja na wuefie zaczęła mnie przerastać. Nie miałem najmniejszej ochoty na oglądanie Justina z Melissą. Stałem przy parapecie ze skrzyżowanymi rękoma na piersi, wciąż zastanawiając się nad tym, co się dzisiaj wydarzyło. Nie rozumiałem dlaczego Mel pozwoliła Justinowi aż tak zbliżyć się do siebie po naszym pocałunku. Miałem tylko nadzieję, że wyznanie mi miłości przez dziewczynę nie było oszukane, bo ja naprawdę ją kochałem. 

- Nathan! - usłyszałem dobrze znajomy głos. 

Wywróciłem oczami, zwracając się w stronę nauczyciela muzyki. Posiadałem wystarczająco dużo problemów, kolejny w jego postaci nie był mi potrzebny. 

- Jak z koncertem? - zapytał Mulat stając tuż przede mną. 

- Jakoś idzie - wzruszyłem ramionami. - Listę uczestników ma Jay, ten kto ma wystąpić, ten już wie, a próby zaczniemy maksymalnie półtora tygodnia przed wydarzeniem - wyjaśniłem monotonnym tonem. 

Kaneswaran zmarszczył brwi, przyglądając mi się uważnie. Ja za to wyjąłem butelkę wody z plecaka, zaczynając pić, nie wiedząc co powinienem teraz powiedzieć. Uważałem, że poszło mi nawet nieźle.

- A ty z kim wystąpisz? - pytał dalej. 

- W zespole jestem ja, Jay, Tom i ... Justin. 

Irlandczyk wyprostował się, krzyżując ręce na piersi. Nadal nie spuszczał ze mnie wzroku, co było dość dziwne. Nie czułem się z tym zbyt swobodnie.

- Przyjdźcie do mnie jutro, żebyśmy przećwiczyli waszą piosenkę. Wy macie być tam gwiazdami - mrugnął, po czym opuścił mnie zszokowanego. 

Zrobiłem krok do przodu, czując przyśpieszony rytm bicia ze zdenerwowania. Nazajutrz niby mieliśmy zaśpiewać nauczycielowi piosenkę, której nawet nie wybraliśmy. Nie powiem już o tym, że głupio mi było pierwszy raz zaśpiewać ją przed kimś doświadczonym. O wiele lepiej robiło się próby we własnym sosie. Wtedy nie musiałem się aż tak stresować. 

Zagryzłem wargę, ruszając przed siebie. W myślach wciąż powtarzałem spis piosenek, próbując dobrać dla nas jakąś pasującą, taką, którą wszyscy by polubili.

Spanikowałem doszczętnie, kiedy zauważyłem rudowłosą dziewczynę, zmierzającą w moją stronę. Wcale nie wyglądała na zadowoloną. 

- Nath, kochanie, musimy porozmawiać - powiedziała pośpiesznie, opierając jedną dłoń o biodro. 

- O czym? 

Otworzyła szerzej oczy ze zdziwienia, marszcząc brwi. Już mogłem się domyślać, że ta rozmowa do łatwych należeć nie będzie. 

- Nie tutaj - warknęła, chwytając moją dłoń. 

Nie miałem wyboru; Jenna poprowadziłaby tą rozmowę tak czy siak, a ja już z góry chciałem mieć to za sobą. Nie widziałem sensu w ukrywaniu się przed... własną dziewczyną. 

Brytyjka wręcz wepchnęła mnie do jednej z sal na piętrze, spokojnym krokiem przechadzając się na środek pomieszczenia. Powstrzymałem się od zirytowanego westchnięcia, siadając na fotelu nauczyciela. Nie musiałem długo czekać na to, by rudowłosa podeszła do mnie, ustami znajdując się tuż przy moim uchu. 

- Słyszałam, że mnie zdradziłeś - zaczęła spokojnie, a moje serce na chwilę stanęło. - z tą głupią, nędzną, suką - warknęła. 

Spojrzałem na nią spod uniesionych brwi. Dobrze wiedziała, że nienawidziłem kiedy nazywała Melissę w ten sposób.

- Niby jak? - pytałem, żeby się czasami w coś nie wkopać. 

- Na pewno jej nie wyruchałeś, bo jest na to za grzeczna - uśmiechnęła się kpiąco, przejeżdżając kciukiem po mojej dolnej wardze. - Chociaż wiem, że chciałbyś się z nią pieprzyć, kotku. 

Tutaj miała rację; już nie raz myślałem o mnie i o White w łóżku. Mimowolnie oblizałem wargi, kiedy znowu o tym pomyślałem. Nie umknęło to uwadze Brytyjki. 

- A może wymieniasz z nią ślinę po to, żeby ją uwieść i zaciągnąć do łóżka? - fuknęła, odsuwając się. - Nie uda ci się, kurwa. 

Zaśmiałem się pod nosem, dziwiąc się temu, że moja własna dziewczyna nie wierzyła w moje zdolności łóżkowe. Wstałem z krzesła, obejmując Jennę w talii. 

- Mówisz, że jestem kiepskim kochankiem? - mówiąc to, zjechałem ustami do jej szyi, a dłonią wędrowałem wzdłuż uda. 

- Nie, jesteś genialny, jeśli chodzi o seks, ale Melissa nigdy nie wskoczy ci do łóżka - odchyliła się delikatnie do tyłu pod wpływem chwili. 

Zastanawiało mnie jej zachowanie. Byłem prawie pewien, że nawrzeszczy na mnie i w najlepszej sytuacji ze mną zerwie, ale ona zachowywała się zupełnie odwrotnie. Jakby nie chciała, żebym od niej odszedł. 

Fosher zatopiła wargi w moich ustach, zaciskając pięści na mojej koszuli. Mimowolnie oddawałem pocałunek, chociaż ani trochę nie przypominał on tych delikatnych pocałunków z Melissą. Po prostu byłem podniecony i działałem pod wpływem chwili. 

- Nie - powiedziałem stanowczo, odpychając ją od siebie. - Jenna zdradziłem cię i chcesz nadal ze mną być? - spytałem zdezorientowany.

Dziewczyna spuściła głowę, a jej twarz ozdobił grymas smutku, dokładnie tak, jakby chciała wzbudzić we mnie wyrzuty sumienia. Problem był taki, że nie żałowałem tego, co zrobiłem. 

- Mogę ci wybaczyć, jeżeli obiecasz mi, że już więcej nie zbliżysz się do Melissy - odpowiedziała cicho.

Przetarłem dłonią twarz, zastanawiając się nad tym co powinienem zrobić. Będąc oficjalnie w związku z Jenną, miałem mniejsze szanse na zdobycie Melissy, niż Justin. Chociaż gdybym z nią zerwał, a Mel dalej byłaby przy swoim zdaniu, że nie będzie z żadnym z nas, zostałbym kompletnie sam. 

- Tego obiecać ci nie mogę - zacząłem, a zdziwiona rudowłosa uniosła głowę. - Kiedy mam Melissę przy sobie, czuję się zupełnie tak, jakbym był najszczęśliwszym chłopakiem na świecie. Kocham ją, rozumiesz?

- A ja? - pytała zszokowana, nie dowierzając moim słowom.

- Znajdziesz sobie kogoś innego - uśmiechnąłem się lekko. - Ja najwyraźniej nie byłem ci pisany. Z nami koniec - musnąłem lekko jej policzek, a następnie wyszedłem z pomieszczenia. 

 

Po ogromnej szkole rozbiegł się dźwięk dzwonku sygnalizującego rozpoczęcie lekcji. Wypuściłem powietrze z płuc, pożegnałem się z Parkerem, z którym spędziłem całą przerwę, po czym powolnym krokiem ruszyłem na drugie piętro, gdzie mieliśmy mieć geografię. Nie musiałem się śpieszyć, bo doskonale wiedziałem, że nauczyciel jak zwykle się spóźni. 

Pewny siebie nacisnąłem klamkę, a gdy uchyliłem drzwi, oniemiałem. Pan Lynch zsunął okulary na czubek nosa, marszcząc przy okazji brwi. 

- Przepraszam za spóźnienie - wyjąkałem. 

Niemalże łysy mężczyzna mruknął coś pod nosem, kiwając głową w stronę mojej ławki. Kiedy tak przemierzałem klasę, w oczy rzucił mi się mój przyjaciel siedzący za Melissą. Co chwilę podawał jej jakąś karteczkę, a po paru minutach otrzymywał ją od dziewczyny z powrotem. Zastanawiało mnie to. Czy to znaczyło, że znowu zaprzyjaźniła się z Bieberem? 

Rzuciłem plecak na ławkę, ciężko siadając na krześle. Jay spojrzał na mnie zdziwiony, ale zanim zdążyłem mu cokolwiek wytłumaczyć, pokręcił głową, podając karteczkę Laurze, siedzącej przed nami. To mnie również zdziwiło. Czy wszyscy w tej klasie przekazywali sobie liściki? 

Oblizałem usta, czując palącą potrzebę zobaczenia Melissy. Zwróciłem się w jej stronę i od razu tego pożałowałem. Czytała właśnie liścik nadawany od Justina, a na blade policzki Mel wstąpił różowy rumieniec. Przekląłem pod nosem, spoglądając na Kanadyjczyka, który uśmiechał się triumfalnie w moją stronę.

- Jak się czujesz? - spytałem cicho. 

White niemalże od razu poderwała głowę, kolejny raz zakładając niesforny kosmyk włosów za ucho. Uśmiechnąłem się pod nosem, widząc że przeze mnie również się zarumieniła.

- A jak miałabym się czuć? 

- Nie wiem - wzruszyłem ramionami. - Upewniam się tylko, czy nie jesteś zła za ten pocałunek - mówiąc to, wbiłem wzrok w zdziwionego Biebera. 

Mel rozchyliła delikatnie usta ze zdziwienia, po czym energicznie pokręciła głową. Oddała kawałek kartki mojemu przyjacielowi, nawet na niego nie patrzą. Już na pierwszy rzut oka widziałem, że czuła się winna. 

- Sykes, odwróć się - usłyszałem monotonny głos Lyncha. 

Wywróciłem oczami, wykonując jego polecenie. Nauczyciel kiwnął, siadając na krawędzi swojego biurka, tak by mieć na nas wszystkich doskonały widok. 

- Mamy o dziesięć za dużo chętnych na wycieczkę - zaczął, a ja w tej chwili przestałem się nim interesować. W końcu nie obchodziła mnie ta wycieczka. - Tak więc radzę wam szybko wpłacać kwotę. Z tych osób, które jadą już na sto procent mam zapisanych... - przerwał, w gorączce szukając swojego notesiku, czym tylko wywołał szmer w klasie. Większość osób zaczęła śmieć się pod nosem z nauczyciela. - McGuiness, Martin, Parker, Clay, Dawson, Clark, May, Grey, Reed oraz White. 

Uniosłem brwi do góry, wpatrując się w nauczyciela jak w idiotę. 

Wydało mi się, czy powiedział White?

Energicznie odwróciłem się do tyłu, zastając Melissę ze spuszczonym wzrokiem. 

- Jedziesz? - zapytałem zdziwiony. 

Przytaknęła nieśmiało, wciąż na mnie nie patrząc. Nie powiem, to mnie naprawdę zdziwiło. Miałem nadzieję na to, że jeśli zostanę, to spędzą z nią chwilę czasu. Przeniosłem wzrok dalej, aż do Biebera, który powiedział bezgłośnie "Zdobędę ją w Londynie". Zacisnąłem pięści, zwracając się z powrotem w kierunku tablicy. 

Cholera, teraz Justin miał o wiele większe szanse ode mnie. W trzy dni na pewno nie uda mi się rozkochać w sobie tej dziewczyny jeszcze bardziej. 

Lekcja się skończyła, a wszyscy uczniowie wybiegli z klasy już w pierwszej sekundzie przerwy. Jedynie ja zostałem, czekając aż Lynch spakuje wszystkie swoje papiery do teczki i rozejrzy się po sali, czy aby na pewno jest sam, jak to zawsze robił. Kiedy w końcu jego wzrok padł na mnie, nie krył zdziwienia. Uśmiechnąłem się do niego nieśmiało, podchodząc bliżej biurka nauczyciela.

- Masz jakąś sprawę, Sykes? 

Całą siłą woli powstrzymałem się od wywrócenia oczami. To było głupie pytanie. Oczywistym jest, że nie zostałbym w klasie podczas przerwy, gdybym nie miał żadnego interesu do nauczyciela. Pokiwałem jednak głową, kolejny raz siląc się na uśmiech. 

- Chciałem zapytać, czy mógłbym jechać, jeśli wpłaciłbym panu jutro pieniądze - powiedziałem niemalże na jednym wydechu.

Lynch ponownie zsunął swoje okulary na czubek nosa, uważnie lustrując mnie wzrokiem. Oblizałem usta, czując się jak idiota. Nienawidziłem, kiedy ludzie przyglądali mi się tak długo.

- Przykro mi Nathanielu, ale czas zapisywania się na listę chętnych minął wczoraj. 

Przekląłem pod nosem, nie chcąc na niego warknąć. Kolejny raz nazwał mnie tak, jak tego nienawidziłem. 

- Proszę mówić mi Nathan - powiedziałem, starając się brzmieć miło. - Wiem, że termin minął, ale może udałoby się coś wykombinować? - wzruszyłem ramionami. 

- Przepraszam chłopcze, ale to byłoby nie fair w stosunku do reszty uczniów, którym odmówiłem - powiedział spokojnie, układając wszystkie swoje żółte ołówki równo na blacie

Zagryzłem wargę, zastanawiając się czym mógłbym go przekonać do zmiany decyzji. Nie mogłem przecież pozwolić Melissie wyjechać do Londynu z Justinem. Wtedy pewnie straciłbym ją na zawsze. A na zawsze to strasznie długo. 

- Ale proszę mi uwierzyć, ja muszę jechać do tego Londynu - błagałem. 

Mężczyzna pokręcił głową, unosząc wzrok, który wbił prosto w moje oczy. 

- Więc dlaczego nie zapisałeś się wcześniej? 

Mimowolnie zacisnąłem ręce w pięści, cały czas uspokajając się w myślach. Nie wierzyłem, że pan Lynch był aż taki uparty. 

- Nie odpuści pan, co? - zapytałem kompletnie bez żadnej iskierki nadziei. 

Uśmiechnął się, wypowiadając bezgłośnie "Nie". Westchnąłem, odwracając się na pięcie. 

- To się pierdol - warknąłem pod nosem, kiedy byłem już przy drzwiach. Nauczyciel najwyraźniej tego nie usłyszał, bo nie kazał mi z powrotem wrócić do sali. 

Krążyłem po całej szkole, próbując zebrać myśli. Nie miałem zielonego pojęcia co robić; bałem się. Bałem się o to, że Bieber sprzątnie mi moją ukochaną sprzed nosa. Melissa niby mówiła, że nie chce być z żadnym z nas, ale ja widziałem jej wzrok, widziałem jak patrzyła na mnie i na Justina. Poza tym, pocałowała mnie a to o czymś na pewno świadczyło. 

Wariowałem przez jedną dziewczynę. Nie wiedziałem jak to się stało, że zmieniłem się aż tak diametralnie. Jednego dnia byłem kobieciarzem, na którego leciały wszystkie laski w szkole, a drugiego wpadłem po uszy w prześlicznej, nieśmiałej blondynce, przez którą zacząłem inaczej patrzeć na świat. Tak jak mówił Tom; nie mogłem pozostać osiemnastoletnim gówniarzem na wieczność. 

Moim oczom ukazała się Laura, która najwidoczniej czekała na Jay'a. Uśmiechnąłem się pod nosem, wiedząc jak mogłem 'kontrolować' Mel będąc w innym mieście. Bez wahania podszedłem do dziewczyny, stając obok niej. 

- Czego znowu chcesz? - nie powstrzymała się od przekręcenia oczami. 

Zaśmiałem się, patrząc na nią z ukosa.

- Nie lubisz Justina, prawda? - zapytałem, a ona skrzywiła się na sam dźwięk jego imienia. - No więc pewnie nie pozwolisz mu zbliżyć się w Londynie do Melissy? 

- A ciebie to tak nagle interesuje z kim umawia się Bieber?

- Nie pozwolę mu zbliżyć się do Mel, on nie wie o niej absolutnie nic. Nie wie jak ma się przy niej zachować, o czym nie może mówić i co ma robić, żeby czuła się szczęśliwa. Wiem jaki on jest, rozumiesz? Pewnie skończy się na tym, że ją wyrucha i znajdzie inną. 

- Czyli mam rozumieć, że prosisz mnie o to, żebym przypilnowała 'twoją' Melissę i nie dopuszczała jej do Justina? 

Przytaknąłem energicznie głową, wciąż czując ten niepokój w klatce piersiowej. 

A co jeżeli Laura nie da rady trzymać tego chłopaka z dala od Brytyjki?

- Okey - zaśmiała się, widząc podchodzącego do nas McGuiness'a. - I tak robiłabym to bez twojej prośby - powiedziała, po czym oddaliła się do swojego chłopaka. 

Patrzyłem na nich uśmiechając się pod nosem. Loczek objął Laurę ramionami, mocno przyciskając ją do swojego torsu. Kiedy tyko pozwolił jej na powrót oddychać, dziewczyna uniosła się na palcach muskając delikatnie jego usta. 

Chciałbym, żebym kiedyś wyglądał tak samo z Melissą. Chciałbym, żebyśmy wyglądali jak naprawdę szczęśliwa para.

____________________________________________

dum dum duuum.

Nathan nie jedzie do Londynu. Justin spędzi z Melissą aż 5 dni. Bójcie się mojej wyobraźni. 

I powiem Wam tylko tyle, że pomimo wszystko postanowiłam dodać rozdziały codziennie. I znowu wróciłam do swojej teorii pójścia na ,,emeryturę", czyli zaprzestania pisania opowiadań. 4 skończone blogi to dużo, prawda?

tak więc, do następnego. x

+ za wszelkie błędy, przepraszam.