Rozdział czterdziesty drugi

Historia lubi się powtarzać. 

* * *

Nathan

- Nie, nie - powtarzałem te słowa jak modlitwę. - Nie, nie nie. Po prostu nie! - wrzasnąłem, kolejny raz próbując wybiec z pomieszczenia. Niestety, Haggerty ponownie złapał mnie w pasie, pchając na krzesło, na które ciężko opadłem. - Chcę, kurwa, zobaczyć która dziewczyna zginęła!

Trzecioklasista spojrzał na mnie jak na wariata, a chwilę później odetchnął, w końcu wyprostowując się. 

- Zginęła jakaś szatynka, tyle zdążyłem zauważyć. 

W jednym momencie ogarnęła mnie nieopisana ulga. Odetchnąłem głęboko, przymykając powieki. Moja Melissa nie umarła. Jeśli to nie ona została postrzelona, w takim razie gdzie się znajdowała? 

Natychmiastowo podniosłem się z miejsca, szerokim łukiem ominąłem wujka White, po czym z trzaskiem wyszedłem z pomieszczenia. Nie obchodziło mnie to, że mieliśmy zakaz, czy też że za parę minut zaczynaliśmy występ. Musiałem znaleźć Melissę, bo dwadzieścia minut spóźnienia nie było niczym normalnym. Coś stać się musiało. 

Nie musiałem długo czekać na to, by nauczyciele razem z przyjaciółmi wybiegli za mną. Przystanąłem, rozglądając się dookoła. Ciemność spowijała okolicę, a rozjaśniały ją tylko policyjne koguty. Pewien obszar zaznaczony był taśmą, zabraniającą wstępowania na dany teren. Zamierzałem po prostu przejść obok tego, skoro to nie moja Melissa tam leżała, ale coś nie dało mi spokoju. Musiałem zobaczyć tą dziewczynę, żeby uspokoić się już do końca. Nagle poczułem czyiś uścisk na ręce, więc przestraszony podskoczyłem. Okazało się, że to zapłakana Laura mnie złapała. 

- Nath, boję się, że stało jej się coś złego - łkała. - Nie mogło jej się nic stać, nie teraz! 

Nim zdążyłem odpowiedzieć, przed nami pojawił wysoki, tęższy policjant ze śmiesznym wąsem pod nosem. Złapał koniuszek daszka od swojej czapki, delikatnie pochylając go ku dołowi. 

- Przepraszam, ale nie mogą państwo tu wejść - ostrzegł, nie odrywając wzroku od moich oczu. 

- Wcale nie zamierzaliśmy tam wchodzić, proszę pana.

- Mógłby pan nam powiedzieć co się stało? - spytała cicho moja towarzyszka. 

Mężczyzna spojrzał na nas tak, jakby miał zaraz odmówić, jednak ku naszemu zadowoleniu westchnął, lekko przytakując. 

- Z więzienia uciekł pewien przestępca. Mieliśmy oddać go nazajutrz do szpitala psychiatrycznego, bo miał fobię na temat zabijania kobiet, które podobne były do jego poprzedniej dziewczyny, która podobno dość mocno go zraniła - wywrócił oczami, a ja zmarszczyłem brwi. Brzmiało to trochę jak scenariusz jakiegoś filmu kryminalistycznego. - Nawet w więzieniu próbował napaść na policjantkę. Blondynki miały u niego przechlapane - pokręcił głową z dezaprobatą. 

Czułem, że Laura pod wpływem ostatniego zdania zesztywniała, za to moje serce stanęło na sekundę. 

- Blondynki? A ta zamordowana nie była szatynką? - pytałem dość mocno zdezorientowany.

- Nie, była to blondynka. Dość ładna - westchnął. - Szkoda, że los tak ją ukarał. Współczuję jej chłopakowi, bo na pewno skradła czyjeś serce. 

- Jak się nazywała? - pytanie tym razem wydostało się z ust rudowłosej dziewczyny. 

- Nie wiem - wzruszył ramionami. - Ja tylko stoję tu i pilnuję, żeby nikt nie wszedł. Nie ja zajmowałem się przeszukiwaniem zwłok. 

Zauważyłem, że Laura pobladła na twarzy, co sprawiło, że ponownie spanikowałem. Chwyciłem jej twarz w dłonie, próbując jakoś do niej przemówić. 

- Laura, nie mdlej mi tu. Będzie dobrze, słyszysz? Laura, proszę - przytuliłem ją mocno do siebie, widząc łzy w oczach dziewczyny. Kiedy tylko Martin wtuliła się we mnie, usłyszałem jej szloch. Naprawdę musiała się martwić, bo jeszcze nigdy nie widziałem jej płaczącej. - Jay! - zawołałem chłopaka, widząc, że stał przy taśmie, nieruchomo wpatrując się w ciało leżące na ziemi, przy którym kręcili się policjanci. - Jay!

Brytyjczyk nie odwrócił się, tylko dalej stał, jakby sparaliżowany. Swoją uwagę zwrócił na mnie dopiero Bieber. Rozchyliłem usta ze zdziwienia widząc, że on również płakał. Twarz miał całą pobladłą, podobnie jak Laura, a po policzkach spływały strugi łez. Nawet oczy miał już delikatnie czerwone. Spojrzałem na kolejną osobę, którą był Ben. Rozmawiał z policjantem, co jakiś czas ocierając twarz. Po chwili wziął od niego wizytówkę, przytakując. Patrzyłem dalej; na krawężniku siedział Tom, ze schowaną twarzą w dłoniach. On również był załamany. To mogło oznaczać tylko jedno. 

- Poczekaj - szepnąłem do dziewczyny, odsuwając się. Gdy przytaknęła, a ja upewniłem się, że stała stabilnie, ruszyłem w kierunku taśmy, przy której to wszyscy stali. 

- Nie można... 

- Wiem, że nie można tam wchodzić - warknąłem na kolejnego policjanta, który ponownie mnie uprzedzał. - Chcę się tylko dowiedzieć, kogo zamordowano. 

- Melissę - odpowiedział milczący do tej pory Jay. - To Melissę zabił. 

Nie spojrzałem na niego, wzrok utkwiłem na ciele dziewczyny, które znajdowało się już w czarnym worku. Jeden z mężczyzn dopinał materiał, a mi w tym momencie zrobiło się czarno przed oczami. 

- Wiesz, zabili ją akurat, kiedy zaczynała być szczęśliwa - usłyszałem cichy głos Laury obok mnie. Nadal jednak patrzyłem na zakryte, martwe ciało mojej dziewczyny. - Nath, jest coś, co Melissa chciała ci powiedzieć, a o czym już na pewno powinieneś wiedzieć, skoro... skoro nie żyje - zwróciłem się w jej stronę, widząc jak ocierała dłonią policzki. Dziewczyna również wpatrzona była w swoją martwą przyjaciółkę. - Było coś, co sprawiłoby, że bylibyście połączeni na zawsze. Może raczej, byłby ktoś. 

- Była w ciąży? - spytałem nie mogąc pohamować swojego zdziwienia. 

Wszystko wtedy układałoby się w całość; mówiła mi ostatnio, że źle się czuła. Nagła wizyta u lekarza też już o wszystkim mi mówiła. Poszła do ginekologa, nie mówiąc mi o tym. Laura ledwo zauważalnie skinęła głową. 

- Dokładnie w drugim tygodniu. Lekarka zauważyła jej siniaki i zaproponowała Melissie układ - mówiąc to, zwróciła się w moją stronę, nie odrywając spojrzenia od moich oczu. - Miała iść zgłosić ojca na policję, jeśli okaże się, że jest w ciąży. Zrobiła to, bo nie chciała narażać waszego dziecka, Nath. 

Zacisnąłem usta, przetwarzając w myślach wszystko to, czego się dowiedziałem. Melissa była w ciąży. Mielibyśmy wspólne dziecko. Byłbym tatą. A teraz Melissa nie żyje. Dziecko też. Czułem uwalniające się łzy z moich oczu, które wręcz parzyły moją skórę na policzkach. Straciłem więc dwie najważniejsze osoby; ukochaną, oraz potomka.

Nie zdążyłem odpowiedzieć, a już leżałem na ziemi, czując wbijające się kamienie w plecy oraz ciężar na klatce piersiowej. Ktoś oplótł swoimi palcami moją szyję, mocniej przyciskając mnie do ziemi. Nie musiałem otwierać oczu, żeby przekonać się, że to Justin mnie zaatakował. 

- Jesteś wielkim chujem, nic więcej - mówił drżącym głosem, a ja czułem coś mokrego na policzku i koszulce. Zgadywałem, że były to łzy Justina. Naprawdę go to zabolało. - Zrobiłeś pieprzone dziecko dziewczynie, którą kochałem - szarpnął mną, co spowodowało, iż boleśnie uderzyłem głową o beton. - To nazywasz pieprzoną przyjaźnią?! 

Sekundę później ktoś zaczął odrywać przyjaciela ode mnie, jednak ten zdążył jeszcze uderzyć mnie w twarz i kopnąć w brzuch. Kiedy tylko całkowicie go odciągnęli, poczułem promieniujący ból w czaszce. Spojrzałem w niebo, gdzie jedna z gwiazd co chwilę do nas mrugała. Melissa byłaby zawiedziona, nie tak sobie to wyobrażała. 

Uniosłem się na łokciach, nie mając siły wstać. Policjanci wzięli Biebera na stronę, po czym przekazali go lekarzom, którzy podali mu jakiś lek. Po chwili, Justin znowu zaczął płakać jak małe dziecko. Skrzywdziłem przyjaciela. Straciłem dziewczynę. 

- O Boże, Nath, nic ci nie jest? 

Czyjeś ramiona objęły mnie, a po zapachu perfum rozpoznałem, iż była to Laura. Przytuliła się do mnie mocno, wciąż płacząc. Kiedy w końcu wszystko do mnie dotarło, również zacząłem płakać. 

Siedziałem w dawnym pokoju Melissy, razem z resztą przyjaciół. Jeden z nich podał mi pamiętnik dziewczyny, mówiąc, że to ja powinienem go zatrzymać. Uznałem, że był to głupi pomysł; w końcu to przez tą małą rzecz, nie mogłem na początku być z moją ukochaną dziewczyną. 

- Justin jest nadal obrażony? - spytałem, próbując zmienić temat. Nie chciałem rozmawiać już o pamiętniku. 

- Nie odzywa się do nikogo, nawet na pogrzebie Mel był cicho... Zamknął się w sobie, musimy mu jakoś pomóc - odpowiedziała Laura, wtulając się mocno w tors Jay'a. 

Myślę, że wszyscy przeżyliśmy śmierć Melissy podobnie, dlatego właśnie postanowiliśmy sobie pomagać. Wyjątkiem był Bieber, który zamknął się we własnym świecie. Czy mogłem go za to winić? Oczywiście, że nie, bo w sporej mierze to ja zawiniłem. Ponownie dałem mu ,,pozwolenie" na umawianie się z Melissą, po czym parę dni później sam się z nią przespałem, jak się później okazało, nie z byle jakim skutkiem. Zachowałem się jak bydlak, wiem. Nie powinienem nazywać się mianem najlepszego przyjaciela Justina, ale pomimo wszystko, nadal chciałem nim być. Chciałem cieszyć się każdym kolejnym dniem z moim przyjacielem, chciałem go wspierać i być wspieranym przez niego. Niestety, zepsułem wszystko przez moją głupotę. Ponownie. 

Otworzyłem okno w pokoju, siadając na parapecie, tak jak kiedyś. Uniosłem głowę, będąc wpatrzonym w gwiazdy. Pamiętałem opowiastkę Mel o jej babci, która powiedziała jej, że naszych najbliższych możemy znaleźć w gwiazdach. Chciałbym, aby tak naprawdę było. Zatrzymałem się na jednej gwieździe, która mrugnęła do mnie radośnie, wywołując mój uśmiech. Pamiętnik Melissy leżący na biurku aż prosił, bym przeczytał chociaż jedną stronę. Zagryzłem wargę, nie wiedząc co zrobić. W końcu, po dłuższym zastanowieniu zrobiłem to. Chwyciłem zeszyt do ręki, wertując kartki, które przeczytałem jeszcze za życia mojej ukochanej. 

,, 

22.05.2013r.

Kochany Pamiętniku. 

Rozmowa z Tricią naprawdę mi pomogła; otworzyła oczy na wiele spraw, na które wcześniej nie zwracałam uwagi. Między innymi to, którego chłopaka naprawdę kochałam. Jak sama Trish powiedziała >Nie da się kochać obydwóch. Albo jesteś w nich tylko zauroczona, albo kochasz tylko jednego, a to drugi Ci się podoba<. Po głębokim przemyśleniu wiem, którego kocham. Nathana. To On skradł moje serce już rok temu, kiedy pierwszy raz na mnie wpadł, wysypując wszystkie moje zakupy z reklamówki. Zakochałam się w jego spojrzeniu, uśmiechu i w czynach. Kocham sposób w jaki okazuje mi swoją miłość do mnie, mimo że bywam na niego zła. Pomimo wszystko, nie potrafię się na niego długo gniewać, tak jak sam myśli. Ten zakład wybaczyłam mu już wcześniej. 

Poza tym, jutro już wycieczka do Londynu, jestem taka podekscytowana! "

"

27.05.2013r.

Pamiętniku. 

Nie wierzę w to, co zrobiłam. Przespałam się z Justinem! Dlaczego? Nie wiem. Z emocji? Impulsu? Powiem tylko tyle, że czuję się z tym dobrze, ale i cholernie źle. Nie mam pojęcia, jak zareaguje na to Nath, a ostatnią rzeczą którą chcę, jest stracenie tak wyjątkowego chłopaka, jakim właśnie jest Sykes. "

Kochała mnie jeszcze przed wyjazdem do Londynu. Ta wiadomość poniekąd uszczęśliwiła mnie, jednak smucił mnie fakt, że przespała się z moim przyjacielem. Przewróciłem kilka kartek, trafiając na tą zakrwawioną, przez którą łzy ponownie pojawiły się w moich oczach. 

"

03.06.2013r.

Matka jest dziwką. Ojciec mnie pobił. Straciłam przyjaciółkę. A Nathan ode mnie odszedł. Boli mnie to wszystko, tak cholernie mnie boli, dlatego krwawię. Wiem, obiecałam, że już nigdy więcej się nie potnę, ale... Musiałam. Czy mi ulżyło? W pewnym sensie tak, jednak boję się, że umrę. Jeśli nikt nie zdąży, chciałabym, żeby chłopacy znaleźli sobie kogoś, kto będzie ich kochał. Chciałabym, żeby Nathan znalazł dziewczynę, która będzie kochała go mocniej ode mnie, o ile to możliwe. Nie chcę, by którykolwiek z nich był sam. Nie zasługują na to, są naprawdę wspaniałymi chłopakami, każda dziewczyna na takiego zasługuje. 

Jeśli którykolwiek z nich to czyta, mam im coś do powiedzenia. 

Nathan - przepraszam za wszystko. Wiedz, że Cię kocham i każdego dnia myślę o naszych dwóch pocałunkach. Jeden był lepszy od drugiego, w Twoich ramionach czuję się jak prawdziwa księżniczka. Traktuj tak wszystkie Twoje ukochane, proszę Cię. 

Justin - PRZEPRASZAM, TAK BARDZO PRZEPRASZAM ZA TO, ŻE DAWAŁAM CI TYLE NADZIEI. Od początku moje serce zdobył Nath, ale tak bardzo o mnie zabiegałeś, ja widziałam tą miłość w Twoich oczach... Nie jestem w stanie opisać tego, co działo się ze mną, kiedy byłeś obok. Jednak było to tylko zauroczenie. Mam nadzieję, że w końcu znajdziesz wspaniałą dziewczynę, która naprawdę Cię POKOCHA. Nie rzucaj się też na Nathana, jeśli dowiesz się o tym, że to jego bardziej kochałam. Jesteście przyjaciółmi. Prawie braćmi. Nienawidzę widoku Waszych bójek. Może o tym nie wiecie, ale zawsze płaczę po takiej Waszej kłótni. Płaczę, bo przypadkowo rozdzieliłam dwóch braci. "

Zamknąłem zeszyt, nie chcąc czytać dalej. Nie mogłem. Za bardzo mnie to bolało, bolała mnie świadomość, że już nigdy więcej od niej tego nie usłyszę. Nie usłyszę słowa 'kocham cię'. Nie poczuję dotyku jej warg na moich ustach. Nie poczuję jej ciepła pod sobą. Nie przytulę naszego dziecka do siebie. Odłożyłem pamiętnik dziewczyny do szuflady w biurku, dalej przypatrując się gwiazdom. Kto wie, być może w końcu znajdę tą jedyną gwiazdę, przez którą Melissa wciąż będzie szeptała mi dwa magiczne słowa. 

Kocham Cię.

__________________________________________________________________

Tak więc, Melissa nie żyje. 

Pamiętacie historię o babci Mel? O tym, że wybrała chłopaka, z którym na początku kłóciła się? I to porównanie Melissy? Siebie porównała do swojej babci, a Nathana do... jej dziadka. 

A historię Ben'a, jej ojca i Anny? Jeden z przyjaciół ją "zdobył", a ona później umarła, prawda?
Mówiłam, że historia lubi się powtarzać, i w żadnym wypadku nie chodziło mi o moje poprzednie blogi. :)

Tylko proszę, nie krzyczcie na mnie. 

Do jutra. xx