Rozdział trzynasty

Melissa. 

Kiedy tylko odsunęłam się od Nathana, kątem oka zauważyłam Jennę i już wiedziałam, że będę miała przechlapane. Sykes musnął moją dłoń swoimi palcami, jednak ja szybko schowałam rękę do kieszeni spodni. Nadal mu nie ufałam; no bo skąd miałam wiedzieć, że jego przyjaciele zaraz nie zaczną naśmiewać się ze mnie na przerwach? Poza tym wiedziałam już, że czułam coś do Justina. Kto wie, czy to "coś" nie było większe od uczucia, którym darzyłam Brytyjczyka. 

Oblizałam usta i naciągnęłam czapkę bardziej na oczy. To miłe z jego strony, że starał się mi pomóc. Uśmiechnęłam się do niego przepraszająco i szybkim krokiem ruszyłam w stronę szkoły. Żołądek skurczył mi się od razu, kiedy tylko przekroczyłam próg budynku. Miałam przeczucie, że to nie będzie zwykły, spokojny dzień. 

Przystanęłam i oparłam się o jakąś ścianę. Nie do końca miałam ochotę iść na zajęcia i powiem szczerze; miałam ochotę po prostu uciec, ale domyślałam się, że nie skończyłoby się to dla mnie dobrze. Już za jedną dwójkę obrywałam dwa razy mocniej niż oberwałam dzisiaj; może można pominąć szczegół, w którym uderzyłam głową o kant stołu, to był mój błąd. Zastanawiałam się tylko, czy mój ojciec zdążył już zadzwonić do Ben'a. Długo nie musiałam nad tym myśleć; chwilę później zauważyłam znajomą postać, która szybko zbiegała ze schodów, rozglądając się dookoła. Gdy tylko jego spojrzenie zatrzymało się na mnie, wyraz twarzy ze wściekłego zmienił się na pełnym współczucia. Podszedł natychmiastowo, mocno przytulając mnie do siebie. 

- Dlaczego do mnie nie przyszliście? - zapytał szeptem. 

- Przecież nie było cię w domu - pokręciłam głową, kiedy tylko odsunęłam się od Haggerty'ego. - Mówiłeś, że wyjechałeś na jakiś wyjazd służbowy. 

- Mówiłem - przytaknął. - że wyjadę i wrócę po dwóch dniach, czyli przedwczoraj, Melisso. 

Spuściłam głowę, czując napływające łzy do oczu. Gdybym tylko poszła pod jego dom, nie musiałabym oddawać Harrego do Nathana i nie miałabym teraz takiego mętliku w głowie przez Sykes'a.

- Co powiedziałeś tacie? - spytałam cicho. 

Ben spojrzał w górę, oblizując usta. Już sam ten gest podpowiadał mi, że nie miał łatwo. 

- Powiedziałem, że u mnie spaliście i tu był błąd - wzruszył ramionami. - Nie wiedziałem, że ty byłaś w domu, a brata gdzieś oddałaś - skrzyżował ręce na piersi, przyglądając mi się z góry. W tym momencie moje policzki zapłonęły rumieńcem; przecież dałam Harrego pod opiekę komuś obcemu. - Tak właściwie, to gdzie spał Harry? 

- Czy to ważne? - tym razem to ja uniosłam ramiona do góry i chwilę później opuściłam je w dół. - Ważne, że jest cały i zdrowy. 

- Dobrze wiesz, że nie powiem nic twojemu tacie.

Westchnęłam przymykając powieki, nie chciałam, żeby wydostała się spod nich ani jedna łza. Kiedy tylko z powrotem otworzyłam oczy ujrzałam znajomego chłopaka tuż za Ben'em. Justin stał uśmiechnięty z rękoma wsadzonymi w kieszenie swoich jeansów, wyraźnie na mnie czekając.

- Był u mojego kolegi, dobrze? - powiedziałam, wymijając go.

- Ufasz mu? - przytrzymał mnie jeszcze, a ja kolejny raz spuściłam głowę. 

Co miałam mu odpowiedzieć? Ufałam Nathanowi tylko w niektórych sprawach, takich jak przenocowanie mojego brata, za to nie potrafiłam zaufać jeśli chodziło o sprawy sercowe. To wcale nie jest takie łatwe, zapomnieć i wybaczyć. 

- Tak - odpowiedziałam po krótkiej chwili wahania. - Dobrze zaopiekował się Harrym. 

Tym razem staliśmy tak, że to Ben miał doskonały widok na Biebera, którego oczywiście zauważył. Oblizał usta, pochylając się nade mną. 

- Bieber? Nie ufałbym temu dzieciakowi. 

Odsunęłam się krok do tyłu, sama nie wiedziałam z jakiego powodu. Być może dlatego, że prawdopodobnie zamierzał obrazić kogoś dla mnie ważnego. 

- Po pierwsze, nic o nim nie wiesz Ben, szkolne plotki to nie wszystko. Po drugie, nie - skrzyżowałam ręce na piersi. - Harry nie był u Justina. Dziękuję, że uratowałeś mnie z opresji, ale teraz śpieszę się na zajęcia - skinęłam głową, a następnie odwróciłam się, zmierzając w kierunku Kanadyjczyka. 

Chłopak obdarzył mnie promiennym uśmiechem, przy okazji wyciągając dłoń do przodu. Śmiało chwyciłam go, odwzajemniając uśmiech. Domyślałam się, że momentami wyglądaliśmy na parę, chociaż wcale jej nie tworzyliśmy. Odwróciłam się, by zobaczyć czy Ben już poszedł, jednak nie zauważyłam jego, tylko Nathana opierającego się o ścianę. Parzył na mnie spod uniesionych brwi, a mi zrobiło się głupio. 

Miałam totalny mętlik w głowie.

Nerwowo przewracałam kartkami od zeszytu, czekając na dzwonek. Gdzieś tam w tle słyszałam głos nauczycielki od matematyki; nigdy nie byłam w tym dobra, a dzisiaj szczególnie mnie do tego nie ciągnęło. Co chwilę spoglądałam na Laurę, która z uwagą skupiała się na lekcji. Zdarzyło mi się również spojrzeć na Nathana oraz Justina. Ten pierwszy sumiennie wypełniał notatki z dzisiejszej lekcji, za to ten drugi pisał coś na telefonie, co jakiś czas spoglądając w moją stronę. Wtedy trafiła mnie myśl, że być może on również igra sobie z moimi uczuciami. Moje serce momentalnie zabiło szybciej, a sama skarciłam się za ten pomysł. Nie wyglądał na takiego, który by nie brał tego wszystkiego na poważnie. 

Im bliżej do dzwonka było, tym bardziej zdenerwowana byłam. Musiałam na przerwie porozmawiać z Laurą o plakacie; co by nie było, obiecałam Nathanowi że jej pomogę, nie mogłam go zawieść. 

Przymknęłam powieki i przypominałam sobie nasze pierwsze spotkanie.

Powolnym krokiem wracałam do domu z zakupów; wcale mi się tam nie śpieszyło, bo wiedziałam co mogłam tam zastać. Widok mojego pijanego ojca i zapłakanej matki był już dla mnie codziennością, a mimo to, takie coś i tak wywoływało łzy w moich oczach. Rączka od reklamówki wżynała mi się w rękę, pozostawiając na niej czerwony ślad. Jęknęłam i zagryzałam powiekę. 

Ile dałabym za to, żeby mieszkać w normalnym domu. 

Wtedy poczułam promieniujący ból, który rozchodził się od ramienia. Nie zorientowałam się nawet, że opuściłam siatkę i praktycznie wszystkie produkty znajdowały się poza nią. Uniosłam wzrok wściekła, patrząc prosto na szatyna, który stał przede mną z niewinnym uśmiechem na twarzy. Poznałam go; chodziłam z nim do klasy. 

Nathan Sykes we własnej osobie. 

- Przepraszam - powiedział, schylając się po wysypane rzeczy. - Nie zauważyłem cię, sam nie wiem czemu - wzruszył ramionami nawet na mnie nie patrząc.

Uśmiechnęłam się pod nosem, klękając na ziemi, by pomóc chłopakowi. Starałam się na niego nie patrzeć, jednak co jakiś czas czułam na sobie jego spojrzenie, co wywoływało rumieńce na mojej twarzy. 

Kiedy skończyliśmy, w duchu dziękowałam Bogu. Robiło niezręcznie, a ja nienawidziłam takich sytuacji. 

- Spotkamy się jeszcze? - zapytał, podając mi reklamówkę. 

Spuściłam głowę, wzruszając ramionami. Byłam zbyt nieśmiała, żeby przytaknąć. 

Dziwił mnie sam fakt, że ktoś taki chciał umówić się z kimś takim jak ja; jednak odpowiedź była łatwa- Nathan mnie najzwyczajniej w świecie nie pamiętał i nie wiedział jaka jestem. 

- Znajdę cię, zobaczysz - zaśmiał się, pocałował mnie w policzek, a następnie zniknął. 

Miałam ochotę zaśmiać się; podobna sytuacja spotkała mnie z Justinem, którego również kochałam.

Usłyszałam jak coś obok mnie upadło. Natychmiastowo odwróciłam się i ujrzałam przeklinającego pod nosem chłopaka. Pękło mu ramiączko od plecaka, z którego wyleciały niemalże wszystkie książki. Zaśmiałam się cicho pod nosem, być może nie tylko mój dzień będzie taki najgorszy. 

Podeszłam do niego i bez słowa, ale za to z uśmiechem na ustach, zaczęłam pomagać mu zbierać podręczniki. Kątem oka zauważyłam jak na chwilę podniósł głowę, ale moment później jego wargi wykrzywiły się w naprawdę przepięknym uśmiechu. 

- Dziękuję.

Byli tacy różni, ale jednocześnie tacy podobni. Chociaż w tym, że obydwoje pocałowali mnie w policzek i obiecali, że jeszcze się zobaczymy.

W pewnym momencie pochylił się, a ja stałam sparaliżowana w miejscu, nie wiedząc co zrobić. Justin zauważył to, uśmiechnął się podstępnie, a sekundę później czułam jego gorący oddech i nawilżone usta na moim policzku. 

-Obiecuję, że już o tobie nie zapomnę.- puścił mi oczko, po czym wyminął mnie i wszedł do budynku. 

Z zamyśleń wyrwał mnie dźwięk dzwonka. Pośpiesznie zebrałam wszystkie książki do torby i nie patrząc na chłopaków, którzy zaciekle wbijali swój wzrok w moją osobę, ruszyłam za wychodzącą z klasy Laurą. Przez całą drogę biłam się z myślami; nie byłam pewna, czy dobrze robiłam, czy Nathan był tego warty. Nienawidziłam być krytykowana przez ludzi, czułam się wtedy taka beznadziejna, bezużyteczna...a ta dziewczyna pokazała już jaki to ma niewyparzony język.

Westchnęłam i stuknęłam Martin w ramię. Zdezorientowana odwróciła się, ale kiedy mnie ujrzała na jej ustach zagościł uśmiech. 

Cóż, może dla mnie będzie akurat miła. 

- Słyszałam, że robisz plakat dla Nathana - zaczęła niepewnie. - i reszty, więc pomyślałam, że może...Może mogłabym ci pomóc? 

Skrzyżowała ręce na piersi, uśmiechając się pod nosem. Sama nie byłam już pewna co powinnam myśleć. 

- Kiedy miałabyś czas? - spytała, a mi ulżyło. 

- Dzisiaj jest środa, a chłopacy chcieli to jak najszybciej... Dzisiaj po południu? - zaproponowałam. 

Laura zagryzła delikatnie wargę, ale po krótkim zastanowieniu skinęła energicznie głową. 

Jak Boga kocham, nie wiedziałam skąd u niej znajdowało się tyle pozytywizmu. 

- U mnie czy u ciebie? 

- U ciebie - powiedziałam szybko. 

Wolałam nawet nie myśleć o tym co by było, gdyby ktokolwiek wszedł do mojego mieszkania. Jedyną osobą, która była świadkiem "kłótni" moich rodziców, był właśnie Nathan. 

Martin zdziwiła się lekko moim wybuchem, ale ostatecznie zapisała mi na kartce swój adres i umówiłyśmy się na piętnastą. 

Kiedy tylko pożegnałam się z Laurą, w oddali zauważyłam snującego się Nathana. Przypomniało mi się, że jako jedyny uczeń z naszej klasy miał jeszcze notatki z dzisiejszej lekcji, dlatego pośpiesznie ruszyłam w jego kierunku. Chłopak zauważył mnie, ale prawie natychmiastowo odwrócił się w przeciwnym kierunku. Nie powiem, zrobiło mi się z tym źle. 

- Nathan! - krzyknęłam, a ten nagle zatrzymał się. Stanęłam przed nim, a w jego oczach mogłam zauważyć coś w rodzaju bólu, chociaż dokładnie nie wiedziałam o co chodziło. - Mam prośbę - mówiłam, a on przytaknął. - Pożyczyłbyś mi notatki z matematyki? - spytałam z nadzieją w głosie.

- Okej, ale musiałabyś przyjść po nie do mnie do domu - wzruszył ramionami - właśnie pożyczyłem je Justinowi. 

- Nie ma sprawy - uśmiechnęłam się, całując chłopaka w policzek. 

Pech chciał, że musnęłam jego skórę bardzo blisko ust, a z racji tego, że trzymałam dłoń na klatce piersiowej chłopaka, poczułam szybsze bicie serca; to wywołało u mnie rumieńce. Czyżbym poważnie podobała się Sykes'owi?

Stanęłam przed brązowymi drzwiami i wzięłam głęboki wdech. W domu Nathana byłam tylko raz i tylko przez minutę, nawet dokładnie nie pamiętałam z jakiego powodu; bądź nawet nie chciałam pamiętać. 

W końcu po chwili gadania samej do siebie odważyłam się i nacisnęłam dzwonek. 

Nie musiałam długo czekać. Prawie że natychmiast pojawiła się przede mną szatynka średniego wzrostu, z szerokim uśmiechem na twarzy. Podobieństwo do jej syna było wręcz uderzające. 

- Dzień dobry - zaczęłam nieśmiało. - Jest może Nathan? 

- Nie ma, przykro mi - mówiła niby ze smutkiem, jednak nadal się uśmiechała. - Ale możesz wejść i poczekać, albo jeśli się śpieszysz, pokażę ci jego pokój i weźmiesz ten zeszyt o którym mi mówił. 

Skinęłam głową, wybierając tą drugą opcję. Szatynka uchyliła szerzej drzwi, wpuszczając mnie do środka. Zauważyłam, że była ona bardzo otwartą osobę; podczas drogi na pierwsze piętro zdążyła opowiedzieć mi o dzieciństwie Nathana. Niektóre rzeczy były dość śmieszne, dlatego uważałam, żeby nie wybuchnąć śmiechem; nie wiedziałam jakby zareagowała. 

Po jakimś czasie dotarłyśmy pod dane drzwi. Nacisnęłam klamkę, niepewnie wchodząc do środka. Kolejny raz wzięłam głęboki wdech i zabrałam się za poszukiwanie zeszytu. Z tego co wiedziałam, powinien on znajdować się na jego biurku, tak więc ruszyłam w tamtym kierunku. Na moje nieszczęście, zeszytów miał w tym miejscu pełno. Każdy który trafił w moje ręce okazywał się być brudnopisem Nathana, bądź zeszytem przedmiotowym, którego kompletnie nie potrzebowałam. Po krótkiej chwili w oczy rzuciła mi się znajoma okładka. Sięgnęłam po dany przedmiot, a serce zaczęło bić mocniej. Kiedy tylko go otworzyłam, ze środka wypadła jakaś karteczka. Chwyciłam ją i przypatrywałam się literkom.

Miała na sobie turkusowy sweter i białą spódniczkę. Wiem jeszcze, że ma blond włosy. 

Ma strasznie niską samoocenę. 

Powinna mieć blizny od cięcia się. 

Ojciec czasami ją bije. 

Rodzice nie dogadują się za dobrze.

Jest zakochana w jakimś chłopaku z jej klasy. 

Nigdy się nie całowała. 

Jest samotna

Każde kolejne słowo przyprawiało mnie o dreszcze. Wszystkie punkty doskonale pasowały do jednej osoby; do mnie. Skoro Nathan wiedział tyle rzeczy, z pewnością musiał przeczytać mój pamiętnik. 

- Szybko przyszłaś. 

Odwróciłam się przestraszona, wciąż trzymając karteczkę w dłoni, za to uśmiech Nathana natychmiastowo zszedł mu z ust.

________________________________________________________________

Tak, wiem. Kochacie, kiedy przerywam w takich momentach, ale przyzwyczajcie się, bo robię to często! 

Tak więc Melissa już wie, kto był w posiadaniu jej pamiętnika. Myślicie, że bardzo wkurzy się na Nathana? Jeśli tak, to chłopak ma raczej marne szanse u niej, czyż nie? :) 

Pozostaje mi tylko czekać na Waszą opinię.

I proszę - nie denerwujcie się, że tak to się stało, bo Justin w gruncie rzeczy też jest dobry. 

No i sama nie wiem dlaczego dzisiaj dodałam rozdział, taki tam impuls. 

do następnego. x