Rozdział dwudziesty trzeci

Justin. 

Naciągnąłem swoją czerwoną czapkę na głowę, mimowolnie oblizałem wargi i pośpiesznie nacisnąłem dzwonek do drzwi. Natychmiast skrzyżowałem ręce na piersi, jakbym żałował tego, co przed chwilą zrobiłem. Doskonale pamiętałem jak Melissa prosiła mnie, bym nie przychodził do niej do domu, ale musiałem dowiedzieć się o co chodziło. Martwiło mnie to, że nie było jej dzisiaj w szkole, a dodatkowo nie odbierała telefonów. Za pomocą pośredników dowiedziałem się, że miała z rodzicami naprawdę ciężko, przez co jeszcze bardziej się martwiłem. 

Kiedy straciłem nadzieję na to, że ktokolwiek mi otworzy, drzwi nagle uchyliły się. Usłyszałem ciche przeklęcie, a następnie ujrzałem przed sobą blondynkę, przez którą moje serce zabiło dwa razy szybciej. 

Dziewczyna miała na sobie wygniecioną koszulę, która dokładnie zakrywała jej szyję. Domyślałem się, że coś przede mną ukrywała, bo co chwilę poprawiała kołnierzyk, a wzrok wbiła w podłogę. 

- Cześć - wychrypiałem, uśmiechając się delikatnie. - Martwiłem się o ciebie, bo... 

- Tylko jeden dzień mnie nie było - wzruszyła ramionami wciąż na mnie nie patrząc. - o co się martwiłeś, Jus? 

Westchnąłem, przysuwając się bliżej. Melissa chciała cofnąć się do tyłu, jednak zdążyłem położyć swoją dłoń na jej talii, przyciskając ją do siebie. Musnąłem palcami policzek dziewczyny, zmuszając ją do uniesienia głowy. W jej niebieskich oczach widziałem łzy, co tylko bardziej utwierdziło mnie w przypuszczeniach, że coś rzeczywiście było nie tak. 

- Nie wiem, ty mi powiedz czy miałem o co - powiedziałem cicho. 

Brytyjka zacisnęła powieki, całą siłą woli powstrzymując płacz. Wtuliła się we mnie mocno, żebym nie zauważył jak ciężko jej było. Przycisnąłem ją jeszcze mocniej do swojego torsu, całując w czubek głowy. 

Po paru minutach odsunęła się, otarła wierzchem dłoni wilgotne policzki, po czym chwyciła moją dłoń, ciągnąc mnie w głąb domu. Rozglądałem się dookoła, chcąc dostrzec kogokolwiek z jej rodziny, jednak dom sprawiał wrażenie pustego. Dopiero kiedy przechodziliśmy obok kuchni zdałem sobie sprawę z tego, że w siedziała tam przy parapecie jakaś kobieta, która sączyła wino, a na przeciwko tego pomieszczenia, w salonie, siedział mały chłopczyk, który prawdopodobnie był bratem White.

Dziewczyna wprowadziła mnie do swojego pokoju, opierając się plecami o brązowe drzwi. Przekręciła kluczyk w zamku, nie chcąc by ktokolwiek nam przeszkodził. Uśmiechnąłem się ponownie, stając na przeciwko niej. Ująłem twarz blondynki w swoje ręce, lekko pochylając się nad nią.

- Jak się czujesz? - szepnąłem. 

Melissa rozchyliła usta, oblizując je subtelnie. Zaśmiałem się pod nosem; nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, że jej wzrok co jakiś czas spoczywał na moich wargach. 

Westchnęła, splatając ze sobą nasze palce. Nim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, zaprowadziła mnie do łóżka, na którym obydwoje usiedliśmy. Dziewczyna przysunęła się bliżej ściany, tak by mogła się o nią oprzeć plecami. Ja za to usiadłem na przeciwko niej, natarczywie spoglądając w jej oczy. 

- Bywało lepiej - uśmiechnęła się lekko.

- Wiesz, że możesz mi o wszystkim powiedzieć - mówiłem, przejeżdżając dłonią po policzku Brytyjki. 

Skinęła delikatnie, zagryzając dolną wargę. Złapała moją dłoń, przez chwilę przyglądając się niej. Nic nie mówiłem, nie naciskałem; czekałem, aż sama o wszystkim mi powie. 

- Jus, czy ty... czy ty i Nath jesteście pokłóceni? - zapytała, nie odrywając wzroku od mojej dłoni. 

Przetarłem twarz wolną dłonią, nie bardzo wiedząc jak jej to wszystko wyjaśnić. Sam do końca nie wiedziałem jak między nami było. Niby nie byliśmy szczególnie pokłóceni, ale i tak nie odzywaliśmy się do siebie.

- Nie wiem czy tak to można nazwać - skrzywiłem się. - Nazwałbym to raczej chwilowym konfliktem. 

- Chodzi o mnie? - spytała ponownie, spuszczając głowę. 

Westchnąłem, zastanawiając się nad odpowiedzią. Nie mogłem przyznać jej racji, chociaż tak było, tylko ze względu na to, że ta informacja prawdopodobnie zraniłaby ją. 

- Nie chcę stawać między wami - spojrzała prosto w moje oczy i to ja tym razem speszony spuściłem wzrok. 

Nie odpowiedziałem, tylko kolejny raz objąłem ją ramieniem, lekko dociskając do siebie. Dziewczyna objęła mnie w pasie, mocno wtulając się w mój tors. Przez chwilę nic nie mówiliśmy, żadne z nas nie było w stanie wypowiedzieć żadnego słowa. 

Jej pytanie dało mi do myślenia; nie wierzyłem w to, że pokłóciłem się z moim najlepszym przyjacielem o dziewczynę. Doskonale pamiętałem naszą małą przysięgę, kiedy to obiecywaliśmy sobie, że już żadna taka nie stanie pomiędzy nami. 

Wyglądało na to, że żaden z nas tej obietnicy nie dotrzymał. 

- Nie martw się tym, Melisso - zaśmiałem się krótko.

Brytyjka uniosła głowę, uśmiechnęła się lekko i subtelnie musnęła moje usta. 

Cieszyłem się, że to właśnie ja miałem tą dziewczynę przy sobie. 

Zszedłem z Melissą na dół do jej brata, który siedział na podłodze grając w jakieś gry. Co chwilę wychylał się tak, jakby miał nadzieję na to, że tym właśnie gestem pomaga swojemu samochodzikowi w wyścigu. Dziewczyna ścisnęła delikatnie moją rękę w momencie, w którym drzwi wejściowe trzasnęły. Niedługo po tym w przejściu przed nami pokazał się wysoki, tęższy, niemalże łysy, mężczyzna. Na jego widok blondynka pośpiesznie wyrwała swoją dłoń z mojego uścisku, chowając ją za plecami. 

Mężczyzna, który jak się domyślałem był ojcem Melissy, przyglądał mi się bardzo uważnie, mierząc mnie parę razy wzrokiem od góry do dołu. W końcu spojrzał na swoją córkę spod uniesionych brwi. 

- Kim jest ten chłopak? - zapytał zdziwiony, pokazując palcem na mnie. 

Ponownie oblizałem usta, wbijając wzrok w ziemię. Kiedy nie usłyszałem odpowiedzi dziewczyny, spojrzałem na nią z ukosa, a ona uczyniła to samo. Po pewnym czasie wzięła głęboki wdech, zaczynając szybko mówić. 

- Kolega, tato. 

Skrzyżował ręce na piersi, a jego wzrok kolejny raz spoczął na mnie, co nie powiem, trochę mnie krępowało. 

- Nie znam go - odpowiedział krótko. 

Niemalże natychmiastowo uniosłem dłoń w jego stronę, uśmiechając się niemrawo. 

- Justin Bieber - przedstawiłem się. 

Mężczyzna bił się z myślami, jednak po jakimś czasie uścisnął moją rękę. Zrobił to tak mocno, że wydawało mi się, iż zraz odetnie mi dopływ krwi do ręki, jednak nie dałem tego po sobie poznać. W zamian tego, na moich ustach pojawiał się coraz większy uśmiech, a mało brakowało, by to nie zmieniło się w grymas bólu. 

- Chyba gdzieś o tobie słyszałem - zaczął niepewnie, w końcu puszczając. 

Odetchnąłem, w myślach dziękując za to Bogu. Teraz już naprawdę bałem się o to, co ten facet był w stanie zrobić Melissie. 

- Może od wujka Ben'a - wyjaśniła szybko, a ja spojrzałem na nią zdziwiony.

Zastanawiałem się jaki jej wujek mógł mnie znać. Jedyną osobą, która przychodziła mi do głowy był nasz wuefista, ale w żadnym stopniu nie był podobny do dziewczyny stojącej obok mnie. Łączył ich może jeden kolor włosów. 

Nim się zorientowałem, ojciec Melissy opuścił nas ruszając na górę, za to blondynka pchnęła mnie w kierunku salonu, w którym cały czas przebywał mały chłopak. 

- Jaki wujek Ben? - zapytałem, zanim zdążyłem ugryźć się w język. 

Spojrzała na mnie niepewnie, po czym pokręciła głową. Wiedziałem, że chciała uznać to za nieważny temat, ale ostatecznie ugięła się pod moim spojrzeniem. 

- Haggerty - odpowiedziała, wyprzedzając mnie na tyle, żebym nie zasypał jej kolejnym gradem pytań. Ukucnęła obok swojego brata, szepcąc mu coś na ucho. Kiedy ten kiwnął głową, ona zaśmiała się, a moje serce kolejny raz przyśpieszyło bicia. Kochałem ten śmiech. Dziewczyna wstała, pociągając za sobą brata - Harry, to jest Justin - powiedziała, wskazując na mnie ruchem dłoni. 

Harry zmierzył mnie spojrzeniem, a ja pomachałem do niego z przyklejonym uśmiechem do ust. Chłopak z wyglądu był podobny do swojego ojca, różniła ich jedynie masa ciała i nieco jaśniejszy kolor oczu Harrego. 

- A gdzie jest Nathan? - spytał, patrząc na swoją siostrę. Ta rozchyliła wargi ze zdziwienia, a ja mimowolnie uniosłem brwi przypatrując się dwójce przede mną. Melissa nerwowo zaczesała palcami grzywkę do góry chcąc coś powiedzieć, jednak mały blondyn wyprzedził ją. - Obydwaj obiecywaliście mi, że się jeszcze spotkamy - powiedział jakby z wyrzutem. Tupnął nogą wkurzony, pokazując palcem w moją stronę. - Nie chcę poznawać jakiegoś nowego, nudnego chłopaka. 

- Skąd on zna Nathana? 

Nie zdałem sobie sprawy z tego, że wypowiedziałem powyższe zdanie na głos. Uświadomiło mi to dopiero przestraszone spojrzenie Brytyjki. Harry za to przekręcił oczami i mrucząc coś pod nosem, wrócił do swojej przerwanej gry. 

- Pomógł mi kiedyś - powiedziała nieśmiało, podchodząc w moją stronę. 

- Kiedyś? - spytałem zdziwiony i lekko zazdrosny. 

Przytaknęła, spoglądając prosto w moje oczy. Uśmiechnęła się delikatnie i żeby uświadomić mi, że nie kłamała, chwyciła moją dłoń, splatając ze sobą nasze palce.

- To długa historia - westchnęła głęboko - ale obiecuję, że kiedyś ci ją opowiem.

Jej kąciki ust uniosły się do góry o parę minimetrów, co mogłem uznać za odznakę kłamstwa. Fakt był taki, że zawsze uśmiechała się, kiedy kłamała, jednak postanowiłem odpuścić sobie ten temat. Najważniejsze było to, że teraz to ja miałem u niej największe szanse. 

Przybliżyłem się w jej stronę, chcąc ją pocałować, jednak przeszkodziło nam w tym głośne trzaśnięcie drzwiami. Melissa przestraszona odsunęła się ode mnie, spoglądając na kanapę, na której powinien siedzieć Harry. Nie zauważyła tam chłopca, dlatego zaczęła panikować. 

- Dokąd on polazł? - mówiła spanikowana, krążąc po pomieszczeniu. 

Zatrzymała się dopiero przy oknie, gdzie z jej ust wyszła wiązanka przekleństw. Postanowiłem sprawdzić o co chodziło, dlatego podszedłem do niej, delikatnie obejmując ją w pasie. 

To co tam zauważyłem, również mnie zszokowało. Przed domem blondynki przechodził Nathan, a że Harry go zauważył to wybiegł, mocno wtulając się w mojego przyjaciela. Roześmiany Sykes uniósł malca do góry i przez chwilę rozmawiał z nim, trzymając go na rękach. Blondyn rzeczywiście wyglądał na takiego, który darzył Sykes'a niesamowitą sympatią. 

- Wyobraź sobie, że ostatnio powiedział mi, że Nath w przyszłości będzie jego autorytetem - pokręciła głową, odwracając się od okna. Ponownie zaczęła niespokojnie krążyć po pokoju. 

- Nie zakładałbym się o to - starałem się mówić przekonująco. - Nathan tylko sprawia wrażenie zainteresowanego, ucieszonego, a w myślach zapewne na niego klnie i modli się by tylko sobie poszedł. 

Dziewczyna tylko westchnęła, opadając na kanapę. Nie wiedziałem w jaki sposób mogłem jej pomóc, dlatego  usiadłem obok niej, ponownie pozwalając jej wtulić się we mnie. Kiedy tylko objęła mnie swoimi ramionami uśmiechnąłem się pod nosem, całując ją w czubek głowy. Tak bardzo cieszyłem się z tej bliskości. Wystarczył mi tylko taki jeden mały gest, żeby poczuć się szczęśliwym. 

W pewnym momencie ktoś wszedł z powrotem do domu, kolejny raz głośno trzaskając drzwiami. Melissa natychmiastowo zerwała się z miejsca, patrząc w przejście, w którym sekundę później pojawił się uśmiechnięty Harry z białą kopertą w kieszeni. Uśmiechnął się szeroko, machając nią na wszystkie strony. Mimowolnie podniosłem się z miejsca, a chłopczyk podał list swojej siostrze. Stanąłem obok White przyglądając się staranie napisanym literkom na przodzie koperty. 

Dla Melissy White. 

____________________________________________________

No, dodałam dzisiaj

i tak przy okazji wiecie, że dzisiaj jeden z naszych staruszków kończy 25 lat c'nie? <3

A tak w ogóle, to jest tyle głosów w ankiecie, a komentarzy coraz mnie. Znowu tracę czytelników? To smutne i na pewno nie motywuje do dalszego pisania. ;< 

* dzisiaj tak stwierdziłam, że to mój ostatni blog, ale ci*

To chyba wszystko na dzisiaj

NASTĘPNY ROZDZIAŁ MOŻE POJAWIĆ SIĘ W KAŻDEJ CHWILI, TAK WIĘC WYCZEKUJCIE! 

*pewnie nikt nie jest ciekawy co Nathan napisał w tym liście, heheszki*

do następnego. <3